6 lutego minęło pół roku od zaprzysiężenia Karola Nawrockiego. Po tym okresie nasze życie polityczne jest już w zupełnie innym miejscu, choć nie sprawdziły się najdalej idące prognozy niecierpliwych publicystów oczekujących szybkiego odwrócenia sejmowych koalicji po wygranej prawicowego kandydata na prezydenta. Rząd zyskał w nim surowego recenzenta, premier Donald Tusk poważnego przeciwnika, a Polacy obrońcę swoich interesów.

Jego znakami rozpoznawczymi są kolorowe sweterki w serek, nos jak u renifera Rudolfa, wysokie myślące czoło i słabość do przedsiębiorczych kobiet. Powszechnie znane są też jego prokomunistyczne sympatie oraz styl wypowiedzi w duchu wystąpień Gomułki. Byłby groteskowy, gdyby… nie był marszałkiem Sejmu.

21 lutego minie 225 lat, odkąd w Londynie, w rodzinie pewnego bankiera o hugenockich korzeniach, przyszedł na świat chłopiec, który miał w przyszłości narobić w chrześcijaństwie więcej twórczego zamieszania niż całe legiony uładzonych teologów. John Henry Newman. Do niedawna „zaledwie” święty. Od kilku miesięcy – co wciąż brzmi w uszach nieco egzotycznie, jak tytuł nadany przez pomyłkę komuś zbyt bliskiemu współczesności – Doktor Kościoła.

"Zdarza mi się, że w pracy wysyłam prywatne wiadomości e-mail z mojego służbowego konta. Jest mi łatwiej korzystać z komputera, niż każdorazowo logować się na prywatną skrzynkę. Mam pytanie, czy mogę tak robić, czy pracodawca ma prawo mi tego zabronić albo kontrolować moje wiadomości?".

Obecna sytuacja pokazuje jak retoryczne wykorzystywanie wojny z Rosją do forsowania agendy ideologicznej mogło przynieść skutek odwrotny do zamierzonego i osłabić poparcie dla Ukrainy.

„Lista Epsteina” rozgrzewa algorytmy i budzi skrajne emocje i reakcje – od wściekłości po bezsilność. Jakie będą psychologiczne i społeczne skutki opublikowania części akt wpływowego pedofila powiązanego z możnymi tego świata? Najbardziej prawdopodobny skutek publikacji tych dokumentów to niekoniecznie utrata zaufania do instytucji państwowych i prawnych, ale… wyparcie.

W 2025 roku film „Dalej jazda” niezbyt zainteresował krytyków (na Filmwebie zajęło się nim tylko 10 z nich, podczas gdy sąsiadujące z nim niemal w box office „Vinci 2” już 36), natomiast widzów i owszem. Pogodny, można by rzecz, niegroźny i zaskakująco tradycjonalistyczny w wymowie film przyciągnął do kin około pół miliona widzów, co zapewniło mu miejsce w pierwszej piątce produkcji krajowych. Teraz na ekrany weszła część druga, która ma szansę sukces ten powtórzyć.

Zdawałoby się, że w czasach, gdy Donald Trump zdecydowanymi ruchami odcina kroplówki finansowe aktywistom LGBT, a sojusz Polski z USA staje kością w gardle postępowym eurokratom, proamerykanizm powinien być na prawicy stanowiskiem niemal oczywistym. Tymczasem w partiach i środowiskach określanych (zresztą często na wyrost) mianem „na prawo od PiS” coraz częściej pojawia się nie tylko sceptycyzm wobec Stanów Zjednoczonych, lecz wręcz otwarty antyamerykanizm.

Część europejskiego establishmentu bardzo chętnie widziałaby Polskę na szczycie europejskiej anty-Trumpowej fali. W żadnym wypadku nie powinniśmy brać na siebie tej roli.

Nazwisko kandydata na premiera, które Jarosław Kaczyński nosić ma w głowie i które miał już osobiście sondować, to Zbigniew Bogucki. To on – w planie prezesa PiS – najlepiej nadawać ma się dzisiaj do tego, by zostać oficjalną twarzą kampanii parlamentarnej 2027 roku, mającą nie tylko pogodzić zwaśnione frakcje, ale przede wszystkim zawalczyć o prawicowych wyborców spoglądających dziś w stronę obu Konfederacji oraz rzucić wyzwanie Donaldowi Tuskowi na zupełnie nowym polu. Odpowiedź, jaką otrzymał prezes Kaczyński, miała go jednak mocno zaskoczyć.

– Jak przekonać własnych obywateli – także poprzez zarządzanie emocjami społecznymi – że Europa może być alternatywą dla Stanów Zjednoczonych, skoro wszyscy wiedzą, że w tej chwili nią nie jest? Porównuje się więc to, czym Stany Zjednoczone są dziś, z tym, czym Europa mogłaby być w przyszłości – mówi Maciej Kożuszek, publicysta, autor książki o polskich wyborach strategicznych „Niezastąpiona. Polska. Ameryka i realizm atlantycki”, która ukaże się w 2026 roku, w rozmowie z Krzysztofem Karnkowskim.

Powojenny lewicowy antyamerykanizm europejski zmierzał w przeciwną stronę niż polski proamerykanizm. Percepcja co do wpływu Ameryki na losy Europy Zachodniej i Polski szła w zupełnie przeciwstawnych kierunkach. Żywotność niechęci do USA nie wzięła się jednak znikąd.

Po co głosować przeciwko liberałom? Gdy jest się słabym, nie zarabia dużo, liczy każdy grosz – warto to zrobić w samoobronie.

Nastała w polskiej publicystyce moda na walenie w Donalda Trumpa oraz w Amerykę. Co ciekawe – także po patriotycznej stronie naszego komentariatu.

Złapać zasięgi, lajki, powiększyć grono obserwujących, zaskoczyć bon motem czy złośliwością – tak politycy mierzą dziś swoją siłę. Tyle tylko że to ułuda społecznościowych mediów, gdzie emocje są chwilowe, a sympatie niestałe. Zdobycie i sprawowanie władzy wymaga znacznie większych umiejętności.

Wybory samorządowe w Krakowie w 2024 roku znacząco odbiegały od dotychczasowego wielkomiejskiego schematu, w którym kandydat Platformy prezydenturę zdobywał już w pierwszej turze, lub – jeśli doszło do drugiej – zyskiwał w niej bezpieczną przewagę. Tu walka toczyła się do samego końca, a wynik nie był pewny do ostatniej chwili. Popierany przez Platformę Aleksander Miszalski z niezależnym Łukaszem Gibałą po bardzo brutalnej kampanii wygrał przewagą zaledwie 5343 głosów. Dziś nie jest pewne, czy dotrwa do końca swojej kadencji, a na Kraków z kilku powodów patrzy cała Polska.

W najnowszym numerze „Tygodnika Solidarność” nr 07/2026 na tapet bierzemy narastający antyamerykanizm w Polsce. W czasach, gdy sojusz z USA jest fundamentem naszego bezpieczeństwa, a postać Donalda Trumpa budzi skrajne emocje, analizujemy, kto próbuje zasiać niechęć do naszego kluczowego sojusznika i czy te działania służą polskiej racji stanu. To jednak nie wszystko – w numerze przyglądamy się kulisom walki o przywództwo w Prawie i Sprawiedliwości i podsumowujemy pierwsze półrocze prezydentury Karola Nawrockiego.

– Warunki na świecie się zmieniają, jest coraz trudniej, więc musimy projektować swój rozwój w sposób podmiotowy. Często w kontrze do instytucji unijnych, w kontrze do Europy Zachodniej. Nikt za nas tego nie zrobi, bo absolutnie nikomu na świecie nie zależy na tym, żeby Polska była super silna i super bogata. Powinno na tym zależeć przynajmniej nam – mówi Marcin Horała w rozmowie z Agnieszką Żurek.

Refren z radiowego przeboju, który dla dorosłych brzmi jak niewinna metafora, w ustach czterolatka staje się zaskakująco dosłownym komentarzem do rodzinnego życia i bezsenności jego rodziców.

Czy premier może działać wbrew interesom własnego państwa w imię zagranicznej kariery? Wiele wskazuje na to, że decyzje Donalda Tuska w stosunku do Rosji czy ataki na amerykańskiego prezydenta nie były politycznymi wpadkami, lecz elementem gry o lojalność wobec Berlina i Moskwy.