Sklepowe nazwy mogą wzbudzać sympatię klientów, ale pensje pracowników i warunki pracy w nich panujące to zupełnie inna bajka. W ostatnich tygodniach Solidarność wszczęła spór zbiorowy w sieci Biedronka, a sklepy Dino znalazły się pod lupą Państwowej Inspekcji Pracy. Solidarność działająca w sieci sklepów Biedronka postanowiła w trybie sporu zbiorowego przedstawić pracodawcy 10 postulatów. Pod żądaniami związkowców z pewnością mogliby podpisać się również inni pracownicy handlu. Niewystarczająca obsada sklepów, wielofunkcyjność i niskie zarobki to połączenie „znane i nielubiane” przez pracowników wielu marketów.

W bańce informacyjnej nie potrzeba argumentów do przekonywania nieprzekonanych, tutaj sami swoi, tu nie trzeba szczypać się w język, tutaj „urbanizacja” kwitnie nie niepokojona wątpliwościami. W bańce, jeśli rzecz dotyczy „obcych”, nie ma pojęcia, że coś nie wypada. Wypada atakować wrogów według metod stosowanych przez Jerzego Urbana.

Pytanie: dostałem maila, w którym KAS informuje mnie o nadpłacie podatku i prosi o podanie numeru rachunku bankowego, żebym „mógł otrzymać jego zwrot”. Czy to naprawdę jest wiadomość od urzędu? Szczerze mówiąc, wygląda to trochę na oszustwo.

Czy opisany przez George’a Orwella system nadzoru ludzkich myśli wyłapujący na wczesnym etapie „myślozbrodnie” może stać się rzeczywistością?

Los ostatniego komendanta Narodowych Sił Zbrojnych Stanisława Kasznicy pokazuje, jak brutalnie komunistyczny reżim niszczył swoich przeciwników i jak trudna pozostaje walka o prawdę historyczną oraz pamięć o Żołnierzach Wyklętych.

Zbiórka podpisów ws. odwołania prezydenta Krakowa Aleksandra Miszalskiego i Rady Miasta nabiera tempa. Co więcej nie jest wykluczone, że włodarza stolicy Małopolski faktycznie uda się odwołać. Gdyby tak się stało, to byłby nie tylko ogromny cios w Donalda Tuska, ale również szansa na wywołanie politycznej lawiny.

W debacie o praworządności w Polsce pojawia się pojęcie „transformacji 2.0” oraz tzw. konstytucjonalizmu transformacyjnego. Prof. Zdzisław Krasnodębski przekonuje, że proponowane rozwiązania mogą oznaczać głęboką zmianę modelu demokracji i relacji między państwem a instytucjami Unii Europejskiej.

Propaganda od zawsze ma swoich negatywnych bohaterów. Kreatorzy społecznych nastrojów potrzebują wrogów, kozłów ofiarnych i wentyli bezpieczeństwa. Gdy coś nie działa – a, nie oszukujmy się, nie działa prawie zawsze – odbiorcom naszego przekazu trzeba wskazać winnego. Trzeba też sprawić, by poczuli się od kogoś lepsi, najlepiej poprzez mocną afiliację emocjonalną z tymi, którzy sączą ten jad do uszu. Czy będzie to totalitaryzm, autorytaryzm, czy nawet liberalna demokracja.

Na Grzegorza Brauna szlaban, ze Sławomirem Mentzenem raczej nie, z Krzysztofem Bosakiem można rozmawiać – takie perspektywy koalicyjne zarysował na ostatnich spotkaniach Jarosław Kaczyński. Następny ruch należy do lidera narodowców. Czy Krzysztof Bosak może pozwolić sobie na odtrącenie dłoni wyciągniętej przez prezesa Prawa i Sprawiedliwości? I czy nie byłaby to rezygnacja z jedynej realnej szansy na współrządzenie Polską?

Zastanawiam się, jakie okoliczności sprawiły, że w naszych mediach, w latach 90. tak dumnych z przeistoczenia się z państwowych (czytaj: rządowych) w publiczne, szczęśliwych z odzyskanej po upadku komuny wolności słowa, krok po kroku „wróciło nowe”, czyli przekłamania i propaganda rodem z PRL?

Po czterech latach pracy w pomocy społecznej, w dwóch rodzajach ośrodków (środowiskowy dom samopomocy dla osób z problemami psychicznymi oraz zwykła jednostka OPS, gdzie dzień w dzień przyjmujemy osoby prosto z ulicy), wiem kilka rzeczy o świadczeniu w Polsce pomocy społecznej w ramach gminy.

Kilka dni temu w programie gwiazdy TVP Info (w likwidacji) Justyny Dobrosz-Oracz pojawił się temat Jeffreya Epsteina. Wiadomo – amerykański rząd opublikował kilka milionów akt tej bulwersującej sprawy, więc cały świat zaczął o tym mówić. U Dobrosz-Oracz temat został jednak potraktowany jako doskonały pretekst do… no, nie zgadniecie do czego.

Propaganda, która miała kiedyś uwodzić formą i sprytem, dziś atakuje krzykiem i obrazem, a zamiast budować autorytet władzy – przyspiesza jej erozję.

Propaganda, która miała odejść w niepamięć wraz z upadkiem systemu komunistycznego, przeżywa swój renesans. Redaktorzy „Tygodnika Solidarność” wskazują, że współczesne media i politycy coraz częściej sięgają po techniki wypracowane przed laty przez Jerzego Urbana – mistrza dezinformacji i cynizmu. Czy grozi nam „urbanizacja łbów”?

W cieniu rozgrywki o Mercosur, na marginesach dyskusji o potrzebie dalszej integracji i przy braku zainteresowania większości mediów, na unijne salony wraca koncepcja zapomniana, nigdy szerzej nie omawiana, a zarazem bardzo niebezpieczna. Już sama jej nazwa brzmi złowrogo, choć naprawdę groźnie robi się, gdy zaczniemy myśleć, co oznacza i co się za nią kryje. Czy jesteśmy gotowi na „28. reżim”? Czy gotowe są na niego media, środowiska tożsamościowe i ruchy pracownicze? Sprawą zajmuje się ETUC, czyli Europejska Konfederacja Związków Zawodowych, poza tym jest jednak o niej dość cicho.

Państwo się zwija – słyszymy coraz częściej. Rząd łamie zasady społeczne, prawo rozumie po swojemu. Jak jednak koalicja mogłaby dobrze rządzić państwem, skoro nie potrafi nawet zapanować sama nad sobą?

– Na lekcjach z edukacji dla bezpieczeństwa staram się motywować uczniów do praktycznych ćwiczeń, uświadamiając im, że nabyte umiejętności to nie tylko zdobycie oceny z przedmiotu, ale przede wszystkim szansa, że będą wiedzieli, jak uratować drugiego człowieka, a często może być to ktoś z ich bliskich – mówi nauczyciel Marek Mirosław w rozmowie z Jakubem Pacanem.

Trudności, które przechodzi obecnie Kościół, nie są chyba dla nikogo tajemnicą, a analizie przyczyn tego kryzysu można poświęcić tomy. Jak na tle Kościoła powszechnego wypada Kościół polski? Myślę, że mimo wszystko nienajgorzej (choć nie znaczy to, że jest dobrze!) i że – paradoksalnie – „zawdzięczamy” to trudnej historii naszego kraju.

Film „Najświętsze Serce. Jego panowaniu nie będzie końca” to kolejny przypadek współczesnego religijnego dokumentu, w którym wypowiedzi ekspertów i bohaterów, czy raczej uczestników pokazanego fenomenu wzbogacone są o znakomicie zrealizowane sceny fabularne. To opowieść o objawieniach, których doświadczyła św. Małgorzata Maria Alacoque żyjąca w latach 1647–1690 we Francji. O objawieniach, których prawdziwe konsekwencje na żywych przykładach możemy zobaczyć we współczesnej Francji – i nie tylko tam.

Państwowy operator pocztowy zamierza zmienić etaty kurierów na umowy B2B. Czy kurierzy Poczty Polskiej są skazani na udawanie biznesmenów?