W momencie dynamicznych zmian na świecie, przewartościowań ideologicznych a co najważniejsze dążeniu do zrewidowania porządku jałtańskiego, Polska i jej 20 milionowa diaspora musi prowadzić skoordynowaną, proaktywną i skuteczną politykę, jasno identyfikującą się z polskim interesem narodowym. Sygnał do takiego działania w wypadku polskiej diaspory musi wyjść od jej liderów. W Stanach Zjednoczonych, gdzie polska diaspora jest najliczniejsza tak się nie dzieje. Zarówno ze strony Kongresu Polonii Amerykańskiej jak i ze strony tzw. Polonii niepodległościowo-patriotycznej takie sygnały nie wychodzą. Wobec kryzysu przywództwa Polonii amerykańskiej, Polonia zorganizowana podejmuje własne działania. Niech kolejnym przykładem będzie tutaj gala zorganizowana w waszyngtońskim Mayflower Hotel przez pięć organizacji polonijnych: Polsko-Słowiańską Federalna Unię Kredytowa, Centralę Polskich Szkół Dokształcających, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, The Kościuszko Foundation (z Nowego Jorku) oraz chicagowską Copernicus Foundation. Celem tej uroczystości było oczywiście uczczenie 100 lecia odzyskania przez Polskę niepodległości, ale również wysłano czytelny, strategiczny sygnał do Departamentu Obrony i administracji amerykańskiej, że Polacy i potężna w USA polska diaspora doceniają wysiłki Stanów Zjednoczonych w aspekcie polskiego bezpieczeństwa. W trakcie uroczystości „Polonijną Nagrodą Stulecia” otrzymał były dowódca wojsk amerykańskich w Afganistanie i Iraku oraz były szef CIA emerytowany gen. David Petraeus oraz były menedżer kampanii prezydenckiej Donalda Trumpa – Corey Lewandowski. Galę prowadziła znana dziennikarka telewizyjna Rita Cosby, córka Ryszarda Kossobudzkiego – żołnierza Armii Krajowej i uczestnika Powstania Warszawskiego. Wśród zaproszonych byli również przedstawiciele Warszawy: minister z Kancelarii Prezydenta RP Andrzeja Dudy Adam Kwiatkowski oraz ambasador RP w Waszyngtonie, prof. Piotr Wilczek. Administrację amerykańską reprezentowała dyrektor ds. komunikacji, Mercedes Schlapp.

Nikt nawet już nie myśli o zapraszaniu liderów z KPA lub innych organizacji, którzy mają zupełnie inne agendy i priorytety. Przypomnijmy tylko, że w 2015 roku Prezydent Spula razem z tymi, którzy popierają jego nie do końca sprecyzowaną liberalno-lewicową wizję organizacji „wyciął” z zarządu krajowego całą patriotyczno-niepodległościową opozycję. Fakt ten spowodował, że obie opcje, jakby były zadowolone z tego co się stało i przestały prowadzić jakąkolwiek politykę skierowaną do Polonii. Co prawda KPA zaprosiło w trakcie prezydenckiej kampanii wyborczej Donalda Trumpa, jednak później nawet nie próbowano tej wizyty ponadpartyjnie wykorzystać dla Polski i Polonii amerykańskiej. Znając zatwardziałych demokratów zasiadających w zarządzie KPA można sobie tylko wyobrazić konsternację i zawstydzenie z powodu odrzucenia zaproszenia przez Hillary Clinton. A potem nastąpiła kolejna konsternacja, bo mogło się okazać się, że to zatwardziali demokraci z zarządu krajowego KPA zaangażowali się w kampanię nowego lidera republikanów i twórcę nowego nurtu w polityce Stanów Zjednoczonych, więc prawdopodobnie zaprzestano jakichkolwiek kontaktów już z wybranym nowym prezydentem. Więc znów niekompetencja i nieefektywność ścigają się wzajemnie. Może ktoś głośno powinien powiedzieć: „Kończ Waść wstydu oszczędź”.    

Fakt współpracy pięciu tak różnych polonijnych organizacji świadczy tylko o zdrowym odruchu odnalezienia się w skomplikowanej sytuacji i podjęcia działań zgodnych z polskim interesem narodowym. Zastanawiającą jest tutaj obecność prezydenckiego Ministra. Analizując fakty dotyczące „wycięcia ekstremy” prawicowej i liberalno-lewicowej z V Zjazdu Polonii oraz zbagatelizowanie skłóconych organizacji polonijnych w trakcie organizowania gali w Waszyngtonie, pokazuje dobitnie, że Warszawa jednak chce współpracować z tymi, z którymi da się współpracować. Ani polityka trwania reprezentowana przez zarząd krajowy KPA, ani polityka związana z tylko jedną frakcją PiS reprezentowana przez tzw. Polonie niepodległościowo-patriotyczną, nie pomoże Polonii amerykańskiej w odzyskaniu dawnego znaczenia na scenie politycznej USA. Osobiście uważam, że w Waszyngtonie został wykonany milowy krok w drodze do profesjonalnego i ponadpartyjnego budowania propolskiego lobbingu w USA. Na podkreślenie zasługuje fakt, że we wszystkich tych pięciu organizacjach są osoby o rozmaitych poglądach politycznych od lewa do prawa. Jest to pierwszy czytelny i jasny sygnał do całej Polonii na świecie, że aby prowadzić efektywną politykę w krajach zamieszkania musimy się jednoczyć pod ponadpartyjnymi celami, wtedy jesteśmy w stanie osiągnąć zamierzone cele i stanowi wymaganą siłę.