Ks. Janusz Chyła: Duch Święty Panem i Ożywicielem
Wszystko co istnieje podlega Bożemu panowaniu. Jest ono jednak odmienne od panowania ludzkiego, które często polega na siłowej dominacji. Bóg jako Ojciec, Syn i Duch Święty panuje jednak z nieporównywalną z niczym siłą przy jednoczesnej delikatności. Ta delikatność Boga ujawnia się między innymi w działaniu Ducha Świętego. Jest On obecny w całej historii zbawinia, ale jakby niewidoczny, a co za tym idzie, przez ludzi wciąż niedostatecznie rozpoznany.
/ Pixabay/Couleur
Teologicznego tytułu Pan zazwyczaj używamy, mówiąc Pan Bóg lub Pan Jezusa. Rzadziej myślimy o Duchu Świętym jako Panu. Ale tytuł ten przynależy również Jemu. Potwierdza on wiarę w jedyność natury Trzech Osób Bożych. Starożytny symbol atanazjański pochodzący z drugiej połowy V wieku, dobrze tę prawdę ujmuje: „Ojciec (jest) Bogiem, Syn Bogiem, Duch Święty Bogiem, a przecież nie trzej bogowie, lecz jeden jest Bóg. Ojciec (jest) Panem, Syn Panem, Duch Święty Panem. A przecież nie trzej panowie, lecz jeden jest Pan”.
Symbol nicejsko-konstantynopolitański, obok tytułu Pan, używa w odniesieniu do Ducha Świętego również określenia Ożywiciel. Duch Święty jest Ożywicielem u początku zaistnienie świata, ale także przez wszystkie pokolenia, aż do chwili obecnej. Jego ożywiające działanie, odnosi się zarówno do świata materialnego jak i duchowego. Ożywienia potrzebuje również człowiek fizycznie żyjący, ale duchowo martwy. Duch Święty został posłany, aby zdiagnozować nasz moralny stan i otwierać serca na przyjęcie miłosierdzia. W mocy Ducha Świętego Kościół ożywia ludzi duchowo martwych. Szczególnym sposobem tego ożywiania jest sakrament pokuty i pojednania. Sprawujemy go z polecania Jezusa, który po swoim zmartwychwstaniu powiedział w Wieczerniku do Apostołów: „Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,23).
Symbol nicejsko-konstantynopolitański, obok tytułu Pan, używa w odniesieniu do Ducha Świętego również określenia Ożywiciel. Duch Święty jest Ożywicielem u początku zaistnienie świata, ale także przez wszystkie pokolenia, aż do chwili obecnej. Jego ożywiające działanie, odnosi się zarówno do świata materialnego jak i duchowego. Ożywienia potrzebuje również człowiek fizycznie żyjący, ale duchowo martwy. Duch Święty został posłany, aby zdiagnozować nasz moralny stan i otwierać serca na przyjęcie miłosierdzia. W mocy Ducha Świętego Kościół ożywia ludzi duchowo martwych. Szczególnym sposobem tego ożywiania jest sakrament pokuty i pojednania. Sprawujemy go z polecania Jezusa, który po swoim zmartwychwstaniu powiedział w Wieczerniku do Apostołów: „Weźmijcie Ducha Świętego. Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” (J 20,23).
