Słownikowa definicja mówi, że dyktatura jest formą rządów opartą na arbitralnej władzy jednostki, czyli dyktatora lub wąskiej grupy osób, wyjętych spod społecznej kontroli. To system charakterystyczny dla reżimów autorytarnych i totalitarnych. Stanowi przeciwieństwo systemów demokratycznych.

Obecny rząd, który wciąż nie poradził sobie ze znalezieniem legitymacji dla części swoich działań – m.in. zniszczenia mediów publicznych (w Krajowym Rejestrze Sądowym prezesem Telewizji Publicznej wciąż jest Mateusz Matyszkowicz, powołany jeszcze za poprzednich rządów) – zajął się likwidowaniem ostatnich bastionów demokratycznego społeczeństwa. Dzisiaj, mając już wszystkie media poza działającymi na granicy legalności prawicowymi telewizjami i katolickimi: Telewizją Trwam i Radiem Maryja, uruchomił machinę represji wobec polityków opozycji, przygotowując dla nich miejsce w więzieniach poprzez faktyczne ogłoszenie amnestii (choć formalnie ma to być zmiana kary z bezwzględnego więzienia na dozór elektroniczny) zwalniającej przestępców kryminalnych przed odsiedzeniem wyroku. I tylko liczba zapowiedzianych zwolnień z więzień – warunkowych i poprzez zmianę kary – pokazuje, jak duża jest skala planowanych aresztowań wśród polityków i urzędników związanych z obecną opozycją. Chodzi – jak zapowiedziało prowadzone przez Adama Bodnara Ministerstwo Sprawiedliwości – o 20 tysięcy osadzonych oraz tyle samo miejsc dla przeciwników politycznych, którzy – jak przekonują zwolennicy premiera Tuska – drżą ze strachu przed „terrorem praworządności”. To promowany przez doradców Donalda Tuska oksymoron, który ma oswoić Polaków z działaniami na granicy prawa lub często wbrew prawu, prowadzonymi po to, aby wyczyścić scenę polityczną i pozbyć się niewygodnych oponentów oraz ich zwolenników – o czym za chwilę.

Czytaj także: Padły poważne groźby. Izrael ma „zostać ukarany”

Amnestia w Moskwie i w Warszawie 

O co chodzi z „amnestią Bodnara”? I czy przypadkiem termin jej ogłoszenia przypadł w czasie kampanii wyborczej do samorządów i kolejnych wyborów, tym razem do Parlamentu Europejskiego?

Władimir Putin, który dla zachodnich demokracji jest dyktatorem, został po raz kolejny – i pewnie dożywotnio – prezydentem Rosji. W czasie kampanii prezydenckiej, podczas której w rosyjskiej kolonii karnej umiera w niewyjaśnionych okolicznościach największy oponent i kontrkandydat Putina Aleksiej Nawalny (nawiasem mówiąc, wcześniej przez Putina otruty), prezydent Rosji również zapowiadał i przeprowadził amnestię. W tym czasie do więzienia trafiło kilka tysięcy Rosjan w otwarty i dyskretny sposób kontestujących krwawą wojnę prowadzoną przez Putina na Ukrainie. Jednak w kampanijnym grudniowym przemówieniu prezydent Rosji zapewniał, że Rosja „jak mało który kraj przestrzega praw człowieka, w kraju nie ma represji politycznych, a niedługo ma nastąpić amnestia”. W przemówieniu Putina również pojawia się oksymoron – chodzi o to, że zdaniem rosyjskiego dyktatora „prawdziwa wolność to niewola”. Oczywiście niewola dla Rosji, niewola dla kraju.

– Represje polityczne, których Rosjanie doświadczali w czasach ZSRR, są niedopuszczalne – mówił Putin. Podobnie jak... tortury w więzieniach. – To brzydkie zjawisko, z którym z pewnością sobie poradzimy. Sprawa wymaga kontroli – zapewnił.

Oczywiście organizacje pozarządowe pilnujące przestrzegania praw człowieka w Rosji to zagraniczni agenci – wrodzy, demonstrujący „polityczną stronniczość, hipokryzję i wybiórczość”. A zwolennicy prawdy o wojnie – wciąż nazywanej w Rosji „operacją specjalną” – to środowiska albo opłacane przez wrogi Zachód (a więc zdrajcy), albo środowiska homoseksualne, czyli zepsute i antyrosyjskie z natury. I jednych, i drugich rosyjska machina propagandowa od lat ośmiesza w oczach opinii publicznej. 

W Rosji Putin nawołuje do samooczyszczenia się społeczeństwa. – Każdy naród, a tym bardziej naród rosyjski, zawsze będzie w stanie odróżnić prawdziwych patriotów od szumowin i zdrajców i po prostu wypluć ich jak muszkę, która przypadkowo wleciała do ust – mówił w jednym ze swoich wystąpień. – Jestem przekonany, że takie naturalne i konieczne samooczyszczanie się społeczeństwa tylko wzmocni nasz kraj, naszą solidarność, spójność i gotowość do reagowania na wszelkie wyzwania.

W styczniu Donald Tusk po spotkaniu z prezydentem Andrzejem Dudą podsumował sytuację w Polsce takimi słowami: „Będziemy podejmować różne decyzje. Niektóre z nich będą bardzo twarde. Innej możliwości oczyszczenia sytuacji w Polsce nie ma. Powiedziałem prezydentowi, że niezależnie od tego, że mamy różne poglądy na praworządność, to dla mnie – jak to ujął prezydent – «terror praworządności» to jedna z najważniejszych zasad, którą chcę się kierować […]. Nie sądzę, żebym przekonał do tego prezydenta”.
Kilka tygodni później posłowie rządzącej koalicji po raz pierwszy zaczęli mówić o możliwości wcześniejszego odwołania Andrzeja Dudy z urzędu prezydenta RP, a nawet o postawieniu go przed Trybunałem Stanu – zgodnie z nie do końca konstytucyjną procedurą, którą rządzący zamierzają zastosować wobec prof. Adama Glapińskiego, prezesa Narodowego Banku Polskiego. 

Czytaj także: [Felieton "TS"] Rafał Woś: Tyrania się u nas rozgościła. Oby nie na zawsze

Odczłowieczanie przeciwników 

Tymczasem nad Wisłą propagandowa maszyna rządu Donalda Tuska już od trzech miesięcy pełną parą odczłowiecza wszystkich „wrogów” nowego porządku. W styczniu i w lutym Polacy mogli na ekranach telewizorów oraz w parlamencie obserwować materiały ośmieszające np. ciężko chorego na nowotwór byłego ministra sprawiedliwości Zbigniewa Ziobrę, w którego chorobę publicznie wątpią prorządowi lewicujący dziennikarze, tacy jak Eliza Michalik, która uznała publicznie (przy poklasku wszystkich prorządowych mediów głównego nurtu, czyli wszystkich oficjalnych), że: „Ziobro ogłasza chorobę zaraz po tym, jak stracił władzę i zaczął być rozliczany i jak zaczęły mu grozić bardzo poważne konsekwencje prawne […]. On nie chce ponieść odpowiedzialności za to, co zrobił, i zrobi wszystko, żeby tego uniknąć. I właśnie to robi. Jeśli się mylę i Ziobro umrze, bardzo przeproszę i nie będą to vlogowe przeprosiny”.

W podobny ton uderza plajtujący przedsiębiorca, a wcześniej poseł ze stajni Donalda Tuska – Janusz Palikot, pisząc na platformie X: „Rozmawiałem z kilkoma profesorami medycyny w Lublinie. Cała sprawa z Ziobrą to ustawka szefowej onkologii w Lublinie. Czemu nikt tego nie zbada?”.

Tuż przed świętami Wielkiejnocy do domu Ziobry – skromnego jak na byłego ministra sprawiedliwości – wpadają agenci ABW, demolując posiadłość i przeszukując ją bez udziału właściciela czy osób przez niego wskazanych. To niezgodne nie tylko z polskim prawem, ale tym machina propagandowa nie przejmuje się zupełnie – w końcu mogą pokazać samego Zbigniewa Ziobrę, który po szpitalu i z leczonym nowotworem nie wygląda już tak stanowczo. Jest człowiekiem słabego zdrowia, a przecież takim wyborcy ufają znacznie mniej. To pokaz siły, który był potrzebny w kampanii do Parlamentu Europejskiego! Funkcjonariusze ABW odwiedzają również domy byłych zastępców Ziobry i pracowników MS.

Po przeszukaniu z ust Zbigniewa Ziobry padają ważne słowa – o zorganizowanym przez posłów rządzącej większości oraz media prorządowe festiwalu manipulacji i pomówień. Publiczne media nie cytują tej wypowiedzi – ujawniłaby kłamstwa, które padły w tej sprawie z sejmowej mównicy i na konferencjach prasowych. Zbigniew Ziobro domaga się zeznań przed komisjami śledczymi – wbrew zapewnieniom polityków rządzącej koalicji. Pisze w tej sprawie do marszałka Sejmu Szymona Hołowni, który… odsyła list do przywoływanych komisji. 

Propagandowa machina premiera Tuska przemilcza również sposób, w jaki prokuratorzy Bodnara lekceważą kwestię immunitetów poselskich. W publicznych i prorządowych mediach pojawia się tylko krótka informacja Dariusza Korneluka, nielegalnie powołanego prokuratora krajowego, że „immunitet chroni osobę, a nie pomieszczenie”. 
 

Święta w służbie reżimów

Plan działań obecnego rządu również nie jest bez znaczenia. Doskonale wpisuje się w kalendarz kampanii wyborczych oraz… świąt. Podobną maszynę terroru stosuje na Białorusi Aleksander Łukaszenka, który wypełnia białoruskie więzienia opozycjonistami przed każdymi białoruskimi wyborami. Tylko że w Mińsku nie chodzi o „terror praworządności”, a „terror patriotyzmu i miłości do Białorusi”. On również postępuje tylko w oparciu o obowiązujące w jego kraju prawo – prawo rozumiane tak, jak rozumie je administracja Łukaszenki. 
Na tej podstawie białoruskie służby porwały w maju 2021 roku lecący z Aten do Wilna samolot Ryanair, na pokładzie którego było 171 pasażerów. Podczas przelotu nad Białorusią służby Łukaszenki poinformowały pilotów, że na pokładzie może znajdować się bomba i wojskowe myśliwce zmusiły samolot pasażerski do lądowania w Mińsku. Bomby nie było – Łukaszence chodziło o aresztowanie sześciu Białorusinów znajdujących się na pokładzie, w tym młodego opozycjonisty Romana Protasiewicza i jego partnerki. Później samolot zwolniono i mógł polecieć do Wilna. Łukaszenka złamał prawo międzynarodowe – ale postępował według przygotowanych ad hoc przepisów białoruskich o zwalczaniu terroryzmu.

Przejęcie mediów publicznych w Polsce również odbyło się bez przygotowania – w oparciu o uchwałę Sejmu i interwencję policji, która siłą weszła do budynków TVP, Polskiego Radia i Polskiej Agencji Prasowej w okolicach świąt Bożego Narodzenia i tuż przed Nowym Rokiem.

Rząd Donalda Tuska szybko wymienił dziennikarzy na niskiej klasy funkcjonariuszy mediów posłusznych nowej władzy. Oglądalność telewizji publicznej spadła w bezprecedensowym w Polsce i Europie tempie, oddając widzów i rynek reklamowy wspierającym rząd premiera Tuska stacjom komercyjnym, głównie TVN. Niezależną od rządu telewizję Republika nielegalne władze TVP próbowały uciszyć milionowym pozwem rozpatrywanym przez wierne „terrorowi praworządności” sądy. 

Aresztowania – byłych ministrów Kamińskiego i Wąsika, byłych urzędników ministerstw – oraz przesłuchania i przeszukania odbywają się tylko w okresach okołoświątecznych. To stosowany od stuleci zabieg mający zastraszyć przeciwników politycznych. Czy skuteczny? Sprawdzał się w Związku Radzieckim, Rosji, na Białorusi, w Chinach rewolucji kulturalnej czy Iranie ajatollaha Chomeiniego.

Nowy numer

Tekst ukazał się w nowym numerze „Tygodnika Solidarność” dostępnym już od środy w kioskach. 

Chcesz otrzymywać „Tygodnik Solidarność” prosto do swojego domu lub zakładu pracy? Zamów prenumeratę <TUTAJ>

Najnowszy numer „Tygodnika Solidarność” – 100 dni demolki i co dalej?https://t.co/HkDCPsXman pic.twitter.com/slE3MhpoYr

— Tygodnik Solidarność (@Tysol) April 8, 2024