Michał Ossowski, red. naczelny "TS": „Progresywna” wizja świata
Jest jakaś schizofrenia wbudowana w „progresywną” wizję świata. Bo oto z jednej strony ma ona być wyrazicielką praw kobiet, a z drugiej strony robi wszystko, żeby pojęcie „kobiety” wpisane, podoba się to komuś czy nie, w stanowiące tradycyjne wyobrażenie człowieka prawo naturalne zamazać. Efektem tej schizofrenii jest krzywda, która w coraz większym stopniu dotyka kobiety na przykład w sporcie, gdzie z kobietami zwyczajnie zaczynają wygrywać mężczyźni podający się za kobiety w ramach „prawa do wyboru płci”. Nawet nadchodzący Dzień Kobiet, święto, którego geneza uznawana jest za lewicową, staje się tutaj, z punktu widzenia „progresistów”, problematyczne, bo jednak pojęcie kobiety zamykające na wszelkie „nowinki”. Z tym większą przyjemnością kupię więc z tej okazji żonie bukiet kwiatów.
/ pixabay.com
Problem Dnia Kobiet nie jest jednakowoż jedynym problemem, wokół którego zapętliła się „progresywna” narracja. Oto bowiem ci sami, którzy usiłują używać niewątpliwie realnego problemu pedofilii jako narzędzia walki z Kościołem katolickim, stają dziś murem za programem przywilejów dla wąskiej grupy społecznej, jaką jest społeczność LGBT, co w Warszawie objawiło się podpisaniem nieszczęsnej „Karty LGBT”. Pomijam groteskowy aspekt definiowania grupy beneficjentów wokół kryterium tego, w jaki sposób uprawiają seks. Trudno powiedzieć, jak urzędnicy mają zamiar weryfikować, kto takim beneficjentem powinien zostać. O wiele poważniejszy, wręcz przerażający aspekt ma zapowiedź ingerencji w edukację dzieci z odwołaniem do tzw. standardów WHO, których zapisów trudno nie odebrać jako propedofilskie.
Nauka masturbacji, „zabawa w lekarza”, nauka „negocjowania satysfakcjonującego seksu z partnerem” – to „standardy”, które mają dotyczyć kilkuletnich bądź kilkunastoletnich dzieci. Wszyscy rodzice powinni być świadomi tego, że za kolorowymi tęczami, jednorożcami i opowieścią o „miłości, która nie wyklucza”, kryją się takie właśnie plany.
I wszyscy rodzice powinni sobie zadać pytanie, czy nie jest to najwyższy czas, by wobec powyższego uderzyć pięścią w stół, czy wręcz wywrócić „progresywny” stolik.
Michał Ossowski
Artykuł pochodzi z najnowszego numeru "TS" (10/2019) do kupienia w wersji cyfrowej tutaj.
Nauka masturbacji, „zabawa w lekarza”, nauka „negocjowania satysfakcjonującego seksu z partnerem” – to „standardy”, które mają dotyczyć kilkuletnich bądź kilkunastoletnich dzieci. Wszyscy rodzice powinni być świadomi tego, że za kolorowymi tęczami, jednorożcami i opowieścią o „miłości, która nie wyklucza”, kryją się takie właśnie plany.
I wszyscy rodzice powinni sobie zadać pytanie, czy nie jest to najwyższy czas, by wobec powyższego uderzyć pięścią w stół, czy wręcz wywrócić „progresywny” stolik.
Michał Ossowski
Artykuł pochodzi z najnowszego numeru "TS" (10/2019) do kupienia w wersji cyfrowej tutaj.
