M. Ossowski, red. nacz. "Tygodnika Solidarność": Papież, który zapalił w sercach rodaków wyjątkowy ogień
„I wołam, ja, syn polskiej ziemi, a zarazem ja: Jan Paweł II papież, wołam z całej głębi tego tysiąclecia, wołam w przeddzień święta Zesłania, wołam wraz z wami wszystkimi: Niech zstąpi Duch Twój! Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej Ziemi!” – te historyczne słowa wypowiedziane podczas I Pielgrzymki Papieża Polaka do Polski na ówczesnym placu Zwycięstwa 2 czerwca 1979 roku obudziły w Polakach pragnienie moralnej odnowy i odrzucenia obcego, gniotącego ich systemu opartego na zaprzeczeniu podstawowych wartości i chrześcijańskich korzeni Polski.
/ pixabay.com
Słusznie komuniści czuli się przerażeni zarówno wyborem Polaka na Papieża, jak i jego wizytą w Ojczyźnie, pozostającej wtedy po nieszczęsnej stronie żelaznej kurtyny. Jan Paweł II, wzywając Polaków podczas tej samej homilii na placu Zwycięstwa do szczególnego posłannictwa, zapalił w sercach rodaków ten wyjątkowy ogień, który niedługo później zaowocował powstaniem Solidarności, a później obaleniem, zdawałoby się wszechpotężnego, reżimu destruującego sporą część świata w imię opętanej ideologii tworzenia nowego człowieka i nowej moralności. Przesłanie Chrystusa, jako odwołujące się do wartości obiektywnych, jest śmiertelnie groźne dla każdej ideologii usiłującej się od nich oderwać.
Obchodzimy 100. rocznicę urodzin św. Jana Pawła zwanego również Wielkim. Bardzo nam go dzisiaj brakuje. Brakuje nam go jako Człowieka, ale brakuje nam go również jako moralnego kompasu, którego wskazania w czasach ideowego chaosu i żerujących na nim inżynierów społecznych usiłujących zakwestionować tradycyjne wartości byłyby bezcenne.
Nie zwalnia nas to jednak od poszukiwania odpowiedzi w dziedzictwie Papieża Polaka, wyrażonym w innych słowach tej samej homilii sprzed czterdziestu jeden już lat: „Kościół przyniósł Polsce Chrystusa – to znaczy klucz do rozumienia tej wielkiej i podstawowej rzeczywistości, jaką jest człowiek. Człowieka bowiem nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa. A raczej: człowiek nie może siebie sam do końca zrozumieć bez Chrystusa”.
Obchodzimy 100. rocznicę urodzin św. Jana Pawła zwanego również Wielkim. Bardzo nam go dzisiaj brakuje. Brakuje nam go jako Człowieka, ale brakuje nam go również jako moralnego kompasu, którego wskazania w czasach ideowego chaosu i żerujących na nim inżynierów społecznych usiłujących zakwestionować tradycyjne wartości byłyby bezcenne.
Nie zwalnia nas to jednak od poszukiwania odpowiedzi w dziedzictwie Papieża Polaka, wyrażonym w innych słowach tej samej homilii sprzed czterdziestu jeden już lat: „Kościół przyniósł Polsce Chrystusa – to znaczy klucz do rozumienia tej wielkiej i podstawowej rzeczywistości, jaką jest człowiek. Człowieka bowiem nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa. A raczej: człowiek nie może siebie sam do końca zrozumieć bez Chrystusa”.
