Wiosną 1945 roku został aresztowany przez NKWD. Zdołał zbiec z więzienia i przedostać się do Warszawy. Wobec narastającego terroru sowieckiego i represji wobec byłych żołnierzy AK podjął decyzję o wyjeździe z kraju. Wiosną 1946 roku przedostał się do Szwecji, a w 1951 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkał na stałe w Milwaukee. W Wisconsin pełnił funkcję przewodniczącego Kongresu Polonii Amerykańskiej (1960-1977). Był korespondentem Radia Wolna Europa, laureatem nagrody literackiej Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie (1989). Pełnił również przez długi okres funkcję prezesa Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Milwaukee. 10 czerwca 1989 r. został powołany do Oddziału Rady Narodowej RP na terenie Stanów Zjednoczonych. Nikt jednak nie wie, że płk Edmund Banasikowski jest jednym z pierwszych autorów, który w książce „Na zew Ziemi Wileńskiej” wydanej w 1990 roku pierwszy wspomniał o bohaterskim akcie sanitariuszki Danuty „Inki” Siedzikówny. W latach 90. pamięć o żołnierzach wyklętych nie przebijała się w polskich mediach. Na innym cmentarzu, św. Wojciecha w Milwaukee, znajduje się duża kwatera wojskowa żołnierzy polskich i Amerykanów polskiego pochodzenia. Są tam mogiły Polaków – uczestników różnych wojen. Są tam żołnierze Błękitnej Armii, Polacy z różnych amerykańskich wojen, są tam żołnierze 2. Korpusu, pancerniacy generała Maczka, na niektórych nagrobkach oficerskich są wkomponowane ryngrafy i symbole orderów Virtuti Militari. W większości miast, w których zamieszkiwali Polacy, w Ameryce znajdują się takie kwatery. Nie wszystkie są w dobrym stanie. Nie ma już tak wiele organizacji polskich, aby mogły sprawować pieczę nad nimi. Polskie placówki dyplomatyczne odwiedzają te kwatery, o których wiedzą lub mają do nich blisko. Warto by stworzyć wirtualną mapę polskiego dziedzictwa narodowego, na której również znajdowałyby się polskie kwatery wojskowe i groby wybitnych Polaków. Już samo miasto Milwaukee byłoby wielkim miejscem na takiej mapie. Polska jest przecież wszędzie tam, gdzie biją polskie serca, od Kamczatki po Alaskę, z Afryki Południowej do fiordów Norwegii. Bardzo łatwo zjednać rozbitą Polonię wokół wspólnego celu wpisanego w polski kod genetyczny – dbałość o groby tych, którzy walczyli o wolną Polskę. Warto też uhonorować rodziny tych bohaterów, przyznając im pośmiertne odznaczenia. Większość z nich nigdy takich odznaczeń nie otrzymała, a ich rodziny czasami nawet nie znają zasług swoich ojców. Spowodowałoby to znaczne ożywienie polskiej diaspory. Nikt nie pamięta o zasługach tych, którzy jak to wojsko spod Giewontu usłyszeli granie słynnego złotego rogu z „Wesela” Wyspiańskiego i przybyli zza oceanu bić się za wolną Polskę. Mówię o amerykańskich żołnierzach Błękitnej Armii. Ich rodziny są aktywne w amerykańskim życiu, a niektórzy potomkowie mają poważne pozycje w amerykańskiej administracji, wojsku, biznesie i w polityce. Dlatego w imię „polskiej sprawy” pamiętajmy o nich. Oni też „zachowali się, jak trzeba”. Pozdrawiam zza oceanu.