Czy to oznacza, że nie należy stawiać pytań związanych z raportem przygotowanym przez niemiecką kancelarię na zlecenie archidiecezji monachijskiej? To także nie jest dobre podejście, bo tak się składa, że istotne problemy związane z tym raportem, a konkretniej zarzutami sformułowanymi wobec papieża emeryta, a także jego odpowiedziami na część pytań istnieją. Znakomicie ukazuje je w wywiadzie dla Katolickiej Agencji Informacyjnej o. Hans Zollner SJ, członek Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich i wykładowca Uniwersytetu Gregoriańskiego. – To dotyczy okresu jego posługi jako arcybiskupa Monachium i Fryzyngi, która trwała pięć lat. Od 1977 do 1982 roku. Przypisuje mu się cztery przypadki złego zarządzania. Nie zrobił tego, co powinien był zrobić wówczas. Na przykład wobec dwóch księży, którzy jeszcze przed przyjściem kard. Josepha Ratzingera do Monachium zostali skazani przez sądy powszechne, nie podjęto żadnych sankcji kościelnych. Ponadto do diecezji monachijskiej został przyjęty ksiądz z innej niemieckiej diecezji, gdzie wykorzystywał seksualnie małoletnich. W diecezji monachijskiej pełnił posługę przez 17 lat w trzech parafiach i tam też wykorzystał seksualnie dziesiątki nieletnich. Pojawia się pytanie: co ówczesny arcybiskup, kardynał Ratzinger, wiedział o powodach przeniesienia tego księdza oprócz tego, że miał się leczyć i potrzebował mieszkania, i o niebezpieczeństwie, jakie on niósł ze sobą. Tak jak to mogliśmy przeczytać w poniedziałkowej deklaracji papieża-seniora, był on obecny, jako ówczesny biskup, na zebraniu rady administracyjnej diecezji, w czasie którego dyskutowano o przyjęciu tego księdza. Jest mi bardzo przykro, że na 82 stronach odpowiedzi na pytania adwokatów wiele razy odpowiadając napisał, że nie był obecny na tym zebraniu. Powinien był przyznać się do pomyłki i potwierdzić, że był tam obecny. To rzuca złe światło na jego działanie. Jest mi przykro, że przez ten epizod – dodałbym też, że i poprzez bardzo złą komunikację, czy to przy odpowiedzi na pytania adwokatów, czy to przy okazji publikacji wyjaśnienia – ludzie myślą, że jego odpowiedzialność jest dużo większa od tego, do czego się przyznał - podkreślał o. Zollner SJ.

Analiza jezuity pozwala także na sformułowanie pytania o to, kto rzeczywiście stoi za odpowiedziami papieża Benedykta XVI. „Jedną z rzeczy, których nie rozumiem w dokumencie, który podpisał Benedykt XVI, którego oczywiście nie napisał on sam w całości, są wyrażenia, które stoją w sprzeczności z jego własną wizją teologiczną od zawsze. Na przykład odnosi się do “ducha czasów” lat sześćdziesiątych, siedemdziesiątych. W tamtym czasie inaczej odnoszono się do przypadków wykorzystania seksualnego. I właśnie papież-senior zawsze podkreślał, że istnieją wartości moralne niezależne od czasu. Tu pojawiają się sprzeczności z myślą teologiczną Josepha Ratzingera. Dla mnie jeszcze bardziej niesamowite jest to, że w odpowiedzi napisał, że jeśli ksiądz, który popełnia wykorzystanie, nie jest ubrany jak ksiądz i popełnia wykorzystanie seksualne prywatnie, to biskup nie jest za to odpowiedzialny. To jest naprawdę niesamowite, bo jaki ksiądz był ubrany w strój kapłański, kiedy wykorzystywał kogoś seksualnie? Dosłownie. Po drugie: czy mamy jakąś formę kapłaństwa, którą można odstawić zdejmując sutannę? To jest zupełnie przeciwko rozumieniu sakramentu kapłaństwa. Nie mogę uwierzyć, żeby coś takiego zostało wymyślone i napisane osobiście przez papieża Ratzingera” - podkreślał jezuita. I to także powinno zostać wyjaśnione.
Już tylko te dwa cytaty uświadamiają, że sprawa powinna być szczegółowo wyjaśniona. Także po to, by niewątpliwie zasługi papieża Benedykta XVI nie były przesłaniane wątpliwościami. Z pewnej perspektywy lepiej pokazać, jak papież zmienił swoje podejście, niż udawać, że nic się nie stało.