Podczas okupacji niemieckiej, nawiązała m.in. kontakt z grupą ośmiu więźniów, zatrudnionych przy budowie płotów wokół domów, zajętych przez Niemców po wysiedlonych uprzednio Polakach. W tej grupie był więzień Tadeusz Cieśla (nr 3715), narzeczony Anny Zabrzeskiej, rozstrzelany za działalność antykomunistyczną w więzieniu mokotowskim w Warszawie 9 lipca 1952 r. 

Anna Zabrzeska

Jesienią 1945 r. Anna Zabrzeska wyjechała z Oświęcimia do Katowic, gdzie podjęła pracę w Urzędzie Skarbowym, kontynuując równocześnie naukę w szkole wieczorowej. 

Wtedy Tadeusz Cieśla przybywał już na Śląsku z zamiarem studiowania na Politechnice w Gliwicach. W nowym środowisku poznał wielu ludzi. Wśród nich znajdowali się także byli żołnierze Armii Krajowej, którym w komunistycznej Polsce groziły represje. Razem z nimi Tadeusz opuścił Polskę i wkrótce został kurierem II Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa, który wtedy stacjonował we Włoszech. 

Jesienią 1949 r. Tadeusza Cieślę, zatrzymano podczas ostatniej nieudanej próby przekroczenia granicy polskiej i po procesie sądowym osiemdziesiąt lat temu stracono w więzieniu na Mokotowie.

Aresztowana

Annę Zabrzeską aresztowano 6 grudnia 1949 r. Zaraz po przywiezieniu jej do Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa rozpoczęły się przesłuchania, pytano ją ciągle o Tadeusza Cieślę. Po jedenastu miesiącach śledztwa i procesie sądowym w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Katowicach zapadł wyrok. Anna skazano na pięć lat więzienia, dwa lata odebrania praw obywatelskich i całkowitą utratę mienia.
 
Przenoszono ją kolejno z więzienia w Katowicach, do więzień w Cieszynie, Gliwicach i Grudziądzu. Wolność odzyskała 13 listopada 1954 r. Podjęła pracę w Gminnej Spółdzielni w Oświęcimiu. Cały czas zdawała sobie jednak sprawę z tego, że ktoś nad nią „czuwa”, będąc pod stałą kontrolą Służby Bezpieczeństwa aż do 1989 r.